Było ich pięcioro. Alessio, Matteo, Riccardo, Bianca i Enzo. Bracia i ona. Zawsze byli bracia. Na pierwszym miejscu chłopcy. Dostawali większe porcje, lepsze ciuchy i mniej wymagań. Mieli po prostu być. Stać dumnie za plecami ojca i pomagać matce. Każdy z nich wiedział, czym jest pralka, jak ugotować porządne, włoskie bolognese i jak używać żelazka. Wiedzieli też, doskonale, gdzie było miejsce kobiety. Dokładnie tam, gdzie miejsce ich siostry..........................................................................$6
Była najmniejsza i najdrobniejsza, choć nienajmłodsza. Nie miała wielu opcji - mogła albo zostać żoną któregoś z Russo, albo przejąć restauracyjne dziedzictwo familii. Jedynie kulinarnie, bo całością miał zarządzać któryś z jej braci. Początkowo padało na Alessio. Był najstarszy, najlepszy i najmądrzejszy. W wieku dwudziestu lat miał na koncie śmierć policjanta. W środowisku mafijnych, włoskich rodzin, zyskał uznanie. Nie mógł jednak wyżyć z samego szacunku, bo brakowało mu pokory. Co paradoksalne - zginął podczas strzelaniny, do dzisiaj nie ujawniono, czy od kuli funkcjonariusza, czy gangstera.